‘Zenuwen? Gezonde spanning’

Lowlands is meer dan popmuziek. Ook theater, comedy en film en wetenschappers krijgen een plek op het podium. UT-hoogleraar Peter-Paul Verbeek hield afgelopen zaterdag een lezing over zijn onderzoek naar de grens van de mens. Dat is andere koek dan een college in een reguliere zaal. Ook de voorbereiding verloopt net even iets anders. Terwijl straatartiesten zich backstage schminken en verkleden, neemt de hoogleraar zijn speech nog een keertje door. Een reportage van achter de schermen.

(Foto's: Arjan Reef)

11.00 uur. ‘Ja, dit is mijn eerste keer op Lowlands’, zegt Peter-Paul Verbeek. Hij is net samen met zijn hoogzwangere vrouw aangekomen op het festivalterrein. De line up van vandaag zegt hem niet zoveel, biecht hij eerlijk op. ‘Ik hou meer van oude blues. En ik ben een Bach-verslaafde. Ik speel zelf piano. Maar die muziek verwacht ik hier niet aan te treffen.’ Met de sprekers op het programma van vandaag heeft hij des te meer. ‘De lezing van UvA-hoogleraar Louise Fresco ga ik zeker meepakken.’

11.15 uur. Terwijl Verbeek een broodje weghapt, worden de laatste puntjes op de i gezet. ‘Kan ik straks nog even mijn Powerpointpresentatie doornemen?’ Het is geen probleem. De hoogleraar prijst de service van de organisatie van Lowlands University. ‘We hebben net de kinderen naar mijn schoonouders gebracht. Daar zijn we met de auto opgehaald. Ongelofelijk sjiek.’

11.30 uur. Buiten op het terras van de Echo-tent vertelt Verbeek dat het festival meer is dan alleen popmuziek. ‘De UT is sponsor van deze activiteit. Dat moet ze vooral blijven doen. Vijf krantenadvertenties of jezelf presenteren op Lowlands: de UT hoopt er dezelfde exposure mee te krijgen. Dus waarom niet? Ik ben hier niet om de UT te promoten. Ik ben ook verbonden aan de TU Delft, maar dit is een prima sponsoractiviteit, die verder gaat dan marketing.’

11.45 uur. De vraag ‘wat moet ik aan’ houdt niet alleen de festivalgangers bezig, zo blijkt. ‘Ik heb lang over die vraag nagedacht’, erkent Verbeek. ‘Een spijkerbroek of pak? Ik koos voor het laatste. Ik ben hier in de rol van hoogleraar en niet als bezoeker.’

12.00 uur. UT-evenementenmanager Tonnie Buitink, die bij de Lowlands University optreedt als pedel, checkt even hoe het gaat met de hoogleraar. ‘Staat je goed, die toga’, lacht Verbeek. ‘Als je maar lang genoeg doorstudeert, krijg je er vanzelf één’, reageert Buitink.

13.00 uur. Na het eerste gastcollege neemt Verbeek zijn speech nog eenmaal door.

Ondertussen trekken vier heren langs met hun alpenhoorn. Ze zijn klaar om buiten een blaasconcert te geven.

13.30 uur. Verbeek is ready to go. ‘Zenuwen? Dat valt wel mee. Gezonde spanning. Dit college vergde wel een andere voorbereiding dan mijn reguliere lessen. Dan improviseer ik af en toe eens wat. Nu heb ik ervoor gezorgd dat ik binnen de driekwartier blijf.’

13.45. De Echo-tent is vol. Een kleine UT-delegatie bekleedt de eerste rij. Gejoel en gejuich klinkt vanuit de zaal.. ‘Wat een welkom’, reageert de filosoof monter na zijn opkomst en stelt vervolgens de kernvraag van zijn betoog: ‘Wat gaat er gebeuren met de mens?’

14.35 uur. Er volgt een daverend applaus na Verbeeks college. ‘Eerste reactie? Een heel leuke ervaring. Ik heb het idee dat de boodschap wel is overgekomen en dat de luisteraars enthousiast waren. Er liep in elk geval niemand weg!’

14.35 uur. Uit het publiek komen enkele mensen met vragen op de hoogleraar af. Onder hen een oud-student.‘Ik kom even hallo zeggen. Ik las het programma en zag je naam staan. Ik wist niet dat je in een bandje speelde’, zegt hij gekscherend. Verbeek lacht: ‘Vroeger wel.’ De alumnus: ‘Leuke lezing. Wat ga je nog meer doen vandaag?’ Verbeek: ‘Straks krijg ik een backstage rondleiding van Tonnie Buitink en ik ga nog even kijken bij het Lowlab-project over techniek en duurzaamheid van collega Dave Blank. Daarna maken we er nog een leuk dagje uit van.’