Alles met zijn tweeën

Ze doen dezelfde studie, studeren vandaag af op dezelfde bacheloropdracht, willen dezelfde master doen in Rotterdam en ambiëren daarna dezelfde baan bij de Deutsche Bank. En o ja, ze hebben ook dezelfde hobby's. De broers Frans en Nick van Hoorn doen vrijwel alles samen. `Nee, ik zou niet weten waarin we van elkaar verschillen', zeggen ze eensgezind.

Bedrijfskundestudenten Frans (22) en Nick (24) van Hoorn vertellen hun verhaal in de wij-vorm. Niet zo gek, want de broers - die ook nog eens op elkaar lijken - doen vrijwel alles samen. Ze wonen in Bad Bentheim, bij hun ouders, en rijden elke dag met de auto op en neer naar de UT. Vandaag houden ze samen hun bachelorcolloquium over een onderzoek naar risicomanagement in de bouwsector.

In de vierde klas van de havo bleef Nick zitten en kwam bij zijn jongere broer in de klas. Samen doorliepen ze de laatste twee jaar, deden eindexamen en kozen voor een opleiding International Business & Management Studies aan Saxion. `Dat beviel ons niet zo goed', zegt Frans. En Nick licht toe: `Dat hebben we twee jaar gedaan, maar het ging ons te gemakkelijk af. Frans vroeg toen waarom we eigenlijk niet naar de universiteit overstapten. Het was zijn idee. Anders waren we hier misschien nooit geweest.'

Met zijn tweeën spijkerden ze hun wiskunde bij en inmiddels zijn ze begonnen aan hun master Financial Management bij bedrijfskunde. Of ze die gaan afmaken, weten ze nog niet. Ze willen liever naar Rotterdam, voor een master Finance & Investment. Frans: `Het vakkenpakket is hier niet compleet en er zitten vakken in die we al hebben gehad.'

Maar eerst moeten ze hun bachelor afronden. `Toen we naar een opdracht zochten', vertelt Frans, `had een van de docenten toevallig iets liggen voor twee personen. We hadden nog nooit iets met bouwprojecten gedaan en nog nooit iets met risicomanagement. Dit is een ontwerpopdracht. We hebben criteria opgesteld voor risicomanagement in grote bouwprojecten.' Er komt nog een vervolg. Nick: `We blijven er bij betrokken als studentassistent, want in 2010, 2011 en 2012 worden onze vragenlijsten afgenomen.'

Ze vinden het fijn om samen te werken. Nick: `Andere studenten stoppen vaak om vijf uur en gaan 's avonds stappen. Voor ons is het geen probleem om zo af en toe een nacht door te werken.' Frans: `Daarom willen we ook in de financiële wereld werken. Dat hebben we van onze moeder. Die zegt dat als je iets wilt bereiken, je er hard voor zult moeten werken.'

Denk niet dat na de gezamenlijke bacheloropdracht de broers verschillende wegen in zullen slaan. Eerst willen ze nog samen de Rotterdamse master doen, dan het liefst een zomerstage bij de Deutsche Bank om vervolgens bij deze of een andere grote Duitse bank te gaan werken. Frans: `We houden van hard werken en willen veel verdienen. Ik heb geen zin om veertig uur te werken. Tachtig of negentig is mooi.' Maar niet in Nederland. `Dan nog liever werkloos. We hebben het wel gehad met Nederland', zegt Nick.

De broers wonen al twaalf jaar in Duitsland, omdat hun vader daar gestationeerd is op bases van het Nederlandse leger. Waarom ze dan toch over de grens zijn gaan studeren? `Het Nederlandse onderwijs is veel beter. Duitsers komen wel hierheen, maar geen enkele Nederlander gaat in Duitsland studeren', weet Frans.

Ze vinden het niet alleen handig dezelfde opleiding te doen, de broers hebben ook dezelfde interesses. `We willen dezelfde baan, we lezen dezelfde boeken', vertelt Frans. En ze hebben dezelfde hobby. Ze komen uit een gezin met zeven kinderen. In de zomer gaan Frans en Nick geregeld met een jonger broertje wielrennen.

`Medestudenten vragen wel eens waarom we alles samen doen. Die vinden dat vreemd', beaamt Nick. `Wij niet. Waarom zou ik iets in mijn eentje doen als het ook met zijn tweeën kan? Wij kunnen elkaar goed ondersteunen'. Frans: `En twee weten immers meer dan een.' Ruzie hebben de twee vrijwel nooit. Vroeger wel, geeft Nick toe. `We kropten alles op en dan barstte eens in de vier jaar de bom. Er werd wel eens gevochten. Maar nu niet meer hoor.'

Het blijft lang stil op de vraag of ze ook in iets van elkaar verschillen. `Lastig', geeft Nick toe. `Goeie vraag, ik zou het niet weten', reageert Frans. Na lang aarzelen komt Nick nog met een afwijkende karaktertrek. `Jij bent iets meer een harde werker, je kan helemaal tot het gaatje gaan', richt hij zich tot Frans. Die reageert: `Ik geef echt nooit op nee, ook niet op de racefiets.' `Inderdaad', zegt Nick. `Ik ben iets eerder tevreden.'

Frans (links) en Nick van Hoorn: `Waarom zouden we iets in ons eentje doen als het ook met zijn tweeën kan?' Foto: Arjan Reef