Campus gedicht

Abrahams droom
(High tech, human touch)

Een onderdeel van het hart
dat voelbare warmte
beweegt, of soms een fantoom
de ruimte laat.

Een contactlens breidt uit
onzichtbaar als kunstmatige
intelligentie - een fiets
voor het brein.

Iedere dag de versmelting
met techniek van een hogere
orde, intussen gewend aan
verandering, sneller iedere dag.

Het verlangen naar weer nieuw
leven, verkregen door
meervoudige menselijke
aanraking, is ouder nu.

Abraham lacht niet langer,
hij droomt zonder gêne
in de tegenwoordige tijd
van de daadkracht der dingen.

Dat hij het ene mes
van hogerhand zal heffen,
het vlees niet snijdt,
water doet vloeien,
de rots wel splijt.

Egbert van Hattem,
campusdichter.