`Droogloop' kroon op O&O-plein

Het is de kroon op de inrichting van het nieuwe onderwijs en onderzoeksplein. Zo omschrijft Vastgoedgroep-directeur Marien Florijn de polyester overkapping die nog voor de start van het komende collegejaar geplaatst wordt boven het nieuwe plein voor collegezalencomplex de Waaier. Het doek verbindt alle ingangen van de gebouwen. Het textiel-architectuurbedrijf Poly-Ned is de leverancier. Directeur Simon Visser, over golvende vormen en staalkabels.

En, wanneer wordt het doek gemaakt?

‘Ik verwacht volgende week. Maar het is moeilijk om het op de dag nauwkeurig te zeggen. We hebben het namelijk hartstikke druk. We hebben afgelopen vrijdag de =Meer onderscheiding gewonnen. Samen met beeldend kunstenaar Harmen van der Tuin. De =Meer prijs is bedoeld voor een product dat door een ondernemer én door een creatieve professional bedacht is. Wij hebben gewonnen met het project Flaminco. De artistieke golvende vormgeving van Harmen gebruiken wij voor de fabricage van onze overkappingen. Het gaat om het creëren van nieuwe vormen, onderscheidend en onvoorspelbaar.

Zoals de ‘droogloop’ op de UT…?

‘Dat was inderdaad puzzelen met de bestaande situatie. Het doel van de semi-droogloop of spankap is het verbinden van alle uitgangen die uitkomen op het O&O-plein.

Medewerkers kunnen er droog onderdoor lopen van het ene naar het andere gebouw. De gespannen luifel heeft een golvende vorm en is overall 96 meter lang. Het doek wordt gemaakt van pvc gecoat polyester weefsel. Een stijf doekmateriaal dat opgespannen wordt met staaldraadkabels in de randen. Hoge palen en masten houden het doek in de lucht.’

Hoe bijzonder is deze overkapping?

‘De productie is zeer arbeidsintensief. Voordat de ingenieurs aan het werk gaan, maken we een studie hoe de vormen eruit komen te zien op het terrein met de gebouwen eromheen. We moeten rekening houden met de bestaande situatie. Dat is het grote zoekwerk. Driedimensionaal brengen we vervolgens alles in beeld: wat zit er in de grond, waar lopen de leidingen, wat doen we met de fietsenkelder? Dat bespreken we met de architect en soms moet je een hoekpunt verschuiven.’

En daarna?

‘Dan volgt er een maquette en is de vorm definitief. Vervolgens berekenen we de dikte van de masten, hoe zwaar die moeten zijn, en het gewicht van de ankers. Op basis daarvan kijken we van paneel tot paneel hoeveel rek het doek heeft onder de gemeten spanning en produceren we de panelen die uiteindelijk aan elkaar gelast worden.’

Heel wat werk dus…

‘Ja, er gaan heel wat uren inzitten. Ik denk dat er ongeveer zeven mensen werken aan het doek voor de campus. In totaal werkt hier achttien fte. Ingenieurs, hts’ers en mbo’ers die hebben doorgeleerd. Het blijft een soort ambacht dat je niet op school leert.’

En wat kost zo’n doek?

‘Dat is helemaal afhankelijk van de moeilijkheidsgraad en het gebruik van de masten. Gemiddeld moet je denken aan een bedrag tussen de 250 en 400 euro per vierkante meter.’

Waar hangen nog meer van die overkappingen?

‘We werken wereldwijd. Moskou, Zuid-Rusland, Kazachstan, Libië, Jakarta en Tenerife. In Nederland zit één concullega. Met de concurrentie valt het dus reuze mee. Het model voor de UT is bijna af. De laatste gekke stuiptrekkingen moeten eruit worden gehaald en dan kan-ie in productie. In de zomermaanden, voor het nieuwe collegejaar begint, wordt de spankap gemonteerd.’

Een artitst’s impression van het nieuwe O&O-plein met het innovatieve ‘spandak’.