Een laatste cappuccino

Iedereen had vakantie. Behalve Mariska. Haar afstudeerdatum was al geprikt, maar haar scriptie nog lang niet klaar. Nog steeds stond ze in het schaars verlichte lab van de Hogekamp. Ze baalde. Het was veel te warm voor een witte labjas, dus had ze iets luchtigers aangetrokken. Het was al na middernacht. Een verdieping lager hoorde ze een deur dicht slaan. Vast ook iemand die in september nog wil afstuderen. Haar vriendinnen zaten nu allemaal op een terrasje aan de rosé, na een hete stranddag. Net zoals zij deed, in die ene zomer toen ze net aan haar studie was begonnen.

Het was dit jaar anders. Er lagen stapels papier voor haar neus: artikelen, boeken en aantekeningen. Ze zucht diep en buigt zich weer over haar werk. Woorden draaien voor haar ogen en vermoeid wrijft ze over haar gezicht. Om haar heen hoort ze geen enkel geluid. Het enige wat ze hoort is stilte en daar wordt ze gek van. Het typen van zinnen en ze vervolgens weer schrappen. Wanneer is het goed?

Mariska! berispt ze zichzelf. Aan het werk. Ze laat haar handen rusten op het toetsenbord en typt een aantal bevindingen erbij. Ze kijkt weer naar het reageerbuisje. De kleur is iets veranderd en drie Engelse zinnen worden toegevoegd aan haar scriptie.

Een diepe zucht ontsnapt uit haar mond. Met grote stappen gaat ze naar de koffieautomaat. Een laatste cappuccino voor vandaag. Ze leunt tegen de automaat. Het rochelende geluid dringt diep door in haar oren, na alle stilte van het afgelopen uur. Ze sluit even haar ogen en haalt diep adem.

Mariska opent bliksemsnel haar ogen als ze een hand op haar mond voelt en iemand haar naar achter trekt. Ze struikelt haast. Gillen wil ze, maar het lukt niet. Ze worstelt, maar haar belager bindt met een verrassende soepelheid haar handen bijeen. Het snijdt in haar vel en ze probeert zich om te draaien. Hoe meer ze worstelt, hoe minder gevoel ze krijgt in haar handen.

Mariska vecht. Het laatste wat ze ziet is haar onaangeroerde kopje cappuccino, dat nog in de automaat staat. Ze valt weg. Dat voelt ze. Dat weet ze, maar er is niets wat ze kan doen.

Mariska kreunt. Haar hoofd voelt zwaar aan en haar ogen gaan met moeite open. Ze voelt iets tegen haar wang drukken. Als ze zich herinnert wat er gebeurd is, schiet ze overeind. Daarbij verliest ze bijna haar evenwicht. Het gekke is dat ze haar armen vrij kan bewegen en haar polsen zitten niet op een ongemakkelijke manier bijeen gebonden.

Ze is verward en kijkt om zich heen. Nog steeds overvalt de stilte in het gebouw haar. Haar laptop zoemt zachtjes maar verder hoort ze niets. Een angstig en bedrukt gevoel komt vrij in haar lichaam.

Binnen een paar seconden heeft ze haar laptop afgesloten. Haar scriptie maakt ze thuis wel af. In een omgeving waarin ze zich veilig voelt. Mariska staat op het punt om weg te lopen, als ze zich iets herinnert. Ze zet snel haar tas neer en bekijkt haar polsen. Wat er te zien is, bevalt haar niet. Rode striemen sieren haar dunne polsen, alsof ze vast hebben gezeten en probeerden te ontsnappen.

Met de laptoptas in haar ene hand en de sleutel van het lab in de andere vlucht ze naar buiten. Ze draait zich om naar de koffieautomaat. Zal ik gaan kijken? Ze twijfelt. Seconden lang blijft Mariska stokstijf staan. Dan maakt ze een keuze en stopt de sleutel diep weg in haar zak. Frisse lucht komt haar tegemoet en vermengt zich met de angst die ze in zichzelf voelt.

Leonie Brummer
student industrieel ontwerpen en psychologie