Les Sables

Iedereen had vakantie. Behalve Mariska. Haar afstudeerdatum was al geprikt, maar haar scriptie nog lang niet klaar. Nog steeds stond ze in het schaars verlichte lab van de Hogekamp. Ze baalde. Het was veel te warm voor een witte labjas, dus had ze iets luchtigers aangetrokken. Het was al na middernacht. Een verdieping lager hoorde ze een deur dicht slaan. Vast ook iemand die in september nog wil afstuderen. Haar vriendinnen zaten nu allemaal op een terrasje aan de rosé, na een hete stranddag. Net zoals zij deed, in die ene zomer toen ze net aan haar studie was begonnen.

‘Er moet toch iets voor je te vinden zijn?’ Ze verplaatste zich weer naar een ander rek. Niemand wist het geheim. Ze leek ogen in haar achterhoofd te hebben. ‘Te breed!’ Mariska draaide zich om en keek om. ‘Ik zie niemand.’ Isa hield een zonnebril omhoog. Isa leek altijd en overal oog voor te hebben. ‘En die dan?’ Ze liep naar Isa toe. ‘Die met dat rode shirt, kijk nou!’
Toen ze het Italiaanse restaurant uitliepen was het al donker. Waarschijnlijk zou deze avond verlopen als elke andere avond deze vakantie. Een drankje doen in de bar. Ze zouden aangesproken worden door een stel jongens. Als Isa het goed genoeg vond, dansten ze met hen en uiteindelijk bleef haar vriendin bij een van de jongens slapen. De volgende ochtend zou Mariska wakker worden van het geluid van een dichtslaande deur of het geluid van stromend water. Ze zouden samen ontbijten, Mariska zou van details worden voorzien en Isa zou haar vragend aankijken. De eerste ochtend had ze nog iets weten te verzinnen. Morgen zou ze naar haar thee staren en zachtjes met haar hoofd schudden.
Op weg naar hun vaste startpunt kwam Isa de jongen van haar eerste avond tegen. Mariska liep verder langs de boulevard. Waarom loopt de hele wereld op slippers? Ze ergerde zich aan het geluid dat die dingen maakten. Zanderige voeten maakten het lopen op nieuwe teenslippers tot een hel. Ze zou vanavond wat crème op de zere plekken kunnen smeren. Ze keek naar rechts. Een paar honderd meter verder lag de zee. Als een magneet trok het geluid van de branding Mariska naar het brede strand. Ze legde haar slippers op de boulevard en liep naar beneden, het warme zand op. Het water was een stuk verder weg dan eerder die dag. Met een diepe zucht plofte ze neer.
Hoe zou het water zijn? De vraag deed haar opstaan. Ze liep tot haar enkels het water in. Eindelijk genoot ze van haar vakantie. De sterren begeleidden haar dans in het warme water. De golven vielen luid tegen haar benen. Ze trok haar jurkje uit. Steeds verder liep ze de zee in. Heerlijk voelde het warme water. Rustig dobberend bekeek ze de sterren, veel feller dan bij haar thuis.

Plots hoorde ze een schreeuw. Een jongen stond op het strand te roepen. Ze draaide zich om en liep de zee uit. Beschaamd trok ze haar jurkje weer aan. Hij wilde haar waarschuwen voor de stroming.

Toen het gesprek over de zee was doodgebloed door hun gebrekkige Frans lieten ze zich achterover vallen in het zachte zand. ‘Je m'appelle Mariska.’ Hij barstte in lachen uit. ‘Pourquoi ris-tu?’

Ze schreef de laatste woorden aan haar alinea. De klok vertelde haar dat het de laatste was voor de dag. Een sms. Of ze nog komt. Niets veranderd, die Isa. Ze lacht hardop om die gedachte. Dan hoort ze voetstappen achter zich.

‘Pourquoi ris-tu?’

Maarten van Bussel
student technische wiskunde en psychologie