Noodlottige fietstocht

Iedereen had vakantie. Behalve Mariska. Haar afstudeerdatum was al geprikt, maar haar scriptie nog lang niet klaar. Nog steeds stond ze in het schaars verlichte lab van de Hogekamp. Ze baalde. Het was veel te warm voor een witte labjas, dus had ze iets luchtigers aangetrokken. Het was al na middernacht. Een verdieping lager hoorde ze een deur dicht slaan. Vast ook iemand die in september nog wil afstuderen. Haar vriendinnen zaten nu allemaal op een terrasje aan de rosé, na een hete stranddag. Net zoals zij deed, in die ene zomer toen ze net aan haar studie was begonnen.

Haar gedachten vlogen terug naar zeven jaar geleden, een koude rilling trok over haar rug. Was het al weer zo lang geleden? De jaren waren voorbij gevlogen en ze dacht er niet vaak aan terug, maar soms als het weer sterk veranderde voelde ze het litteken in haar nek nog weer steken.

Het was precies zo’n avond als deze, ze was met een groepje nieuwe vriendinnen naar het Rutbeek geweest om te genieten van de zon. Toen ze allemaal genoeg hadden van de luie middag op het strand waren ze nog even de stad ingegaan, een paar glazen rosé maakten de gezellige dag samen helemaal compleet.

Ze hadden nog gelachen om de rare jongen die wel erg overdreven probeerde te flirten met Mariska.

Omdat de rest van de meiden allemaal een huis in de stad had gevonden moest ze alleen terugfietsen naar de campus. Niet dat ze dat erg vond, ze was niet bang aangelegd, maar had ze er toen toch maar voor gekozen om iemand te bellen om met haar mee te fietsen...

‘Taxichauffeur vindt zwaargewonde studente, politie tast in het duister’, had er de volgende ochtend in alle kranten op de voorpagina gestaan. Mariska kon zich niets meer herinneren toen ze een week later in het ziekenhuis uit haar coma ontwaakte.

Het enige dat stukje bij beetje weer terugkwam was de gezellige avond op het terras in de stad en de rare jongen waar ze zo om hadden gelachen. De politie had meteen al alle camerabeelden van de Oude Markt verzameld en al snel kon ze samen met haar vriendinnen de jongen op de beelden aanwijzen. Op die beelden was te zien dat hij vlak na Mariska op zijn fiets stapte en achter haar aan ging. Na een groot onderzoek werd hij gevonden en opgepakt.

Niemand had verwacht dat het daarna zo snel zou gaan, maar hij bekende dat hij achter Mariska aan was gefietst en haar onderweg had aangevallen.

Ze hadden om hem gelachen en dat had hem zo kwaad gemaakt dat hij haar een lesje wilde leren, zo mocht je niet met jongens omgaan. Met een mes had hij in haar nek gestoken en haar zwaargewond op het fietspad achtergelaten. Hij moest voor de rechter komen en kreeg een paar jaar gevangenisstraf voor zijn daad.

Mariska was net weer wat rustiger geworden toen ze opeens schrok van een deur die op haar verdieping openging. Zware voetstappen klonken door de lege gang en opeens raakte ze in paniek. Was de rare jongen niet deze maand vrijgekomen?

De voetstappen kwamen dichterbij en werden voorzichtiger, langzamer lopend door de gang.

Mariska pakte een brandblusser om zich te kunnen verdedigen, maar toen hoorde ze een bekende stem … ‘Darling, de meiden zijn naar de UT gekomen en zitten beneden op het gras met een paar flessen rosé. Ontspanning is ook heel belangrijk, en zonder jou voel ik me daar toch een beetje alleen.’

Een gevoel van opluchting trok door Mariska heen, haar vriend James gaf haar een kus en fluisterde in haar oor: ‘… en straks fietsen we samen weer naar huis.’

Elsemieke Hillen
student psychologie