'Kloppend hart na nieuws over meltdown’

‘Ik ben op dit moment mijn tas aan het pakken en ga zo naar het vliegveld Narita. Mijn ouders en de UT raadden mij met klem aan te vertrekken.’ Dat is het laatste bericht dat Mark Herink, student elektrotechniek aan de UT, afgelopen dinsdag vanaf zijn stageadres in het Japanse Tsukuba, zo’n 50 kilometer ten noordoosten van Tokio, naar de redactie mailde.

Auro. Zo heet de robot die Mark Herink voor zijn stageprobeert te programmeren en waarmee hij druk bezig is als op vrijdagmiddag 11 maart opeens het kantoor begint te trillen. In eerste instantie is de student niet onder de indruk, want het is sinds zijn verblijf in Japan al de derde aardbeving die hij meemaakt. Toch blijkt deze al snel anders, want het schokken is heftiger en duurt langer. ‘We zijn onder de tafel gaan zitten en het geschud werd steeds sterker,’ schrijft hij in zijn verslag van die dag. Later op straat dringt pas tot hem door hoe groot de omvang van de ramp is. ‘Op gegeven moment kwam er een auto aanrijden met iemand die via een megafoon omriep dat mensen niet naar binnen mochten.’

Mark wil nog wel graag even naar de toestand van zijn robot kijken.‘Ik begreep dat er licht uit zijn schouder kwam en dat er elektronica zichtbaar was. Dat zou wel heel beroerd zijn. Gelukkig viel het mee, Auro lag nog vredig op een kussen in het midden van de tafel. Ik moest hem alleen even uitschakelen vanwege brandgevaar.’

Als Mark even later op een televisie in een restaurant beelden ziet van de aardbeving dringt tot hem door wat een geluk hij heeft gehad. ’s Nachts heeft de student dan ook ‘geen zin’ om alleen op zijn kamer (begane grond met drie verdiepingen daarboven) nieuwe aardbevingen af te wachten. Hij brengt de tijd door bij een vriend, wiens huis de eerste schokken goed heeft doorstaan. ‘We hebben daar geprobeerd te slapen, maar dat was door de naschokken en de harde vloer niet erg gemakkelijk.’

De volgende morgen gaat Mark zijn eigen kamer bekijken. Daar is de puinhoop zoals verwacht: ‘Er ligt van alles op de grond, maar het had erger gekund.’ Mark ruimt op, beantwoordt zijn mail en stuit surfend al snel op het ‘kerncentraleprobleem’. ‘Dit veroorzaakte een klein momentje een kloppend hart in mijn keel. Het is namelijk wel een raar gevoel als een kerncentrale op minder dan 200 kilometer afstand een meltdown dreigt te krijgen en je niet precies weet wat de reikwijdte is.’

In het gebouw waar hij woont wordt omgeroepen dat iedereen zich moet voorbereiden op een meltdown en flessen met water moet vullen. ‘Omdat ik met schoonmaken veel flessen had weggegooid heb ik het bad maar met water gevuld. Daarna ben ik op zoek gegaan naar eten.’

In de uren die volgen onderhoudt de student nauw contact met het International Office van de UT en zijn ouders. In eerste instantie wil Mark graag blijven – hij heeft nog maar drie weken te gaan voor zijn stage. Uiteindelijk neemt hij, ook op aandringen van zijn ouders en de UT, toch de beslissing terug te vliegen naar Nederland.

Als alles goed is gegaan, kon Mark gistermorgen rond het middaguur het vliegtuig pakken naar Seoul. Vanuit daar zal hij vanavond terug kunnen vliegen – via Istanbul – naar Nederland.

Naast Mark Herink verbleven nog een student en een medewerker van de faculteit TNW in Japan tijdens de aardbeving. Met hen gaat het goed, ook zij keren terug naar Nederland.

De ravage na de aardbeving is goed zichtbaar in het laboratorium waar Mark Herink, UT-student elektrotechniek, stage liep. Mark woonde in Tsukuba, ongeveer 50 kilometer ten noordoosten van Tokio. Inmiddels is hij – via Seoul en Istanbul – op weg naar huis en zal hij vrijdag in Nederland arriveren.